ایمپلنت یکروزه یا معمولی

از نگاه متخصص جراحی دهان، فک و صورت و پریودنتیست (متخصص جراحی لثه و بافت‌های نگه‌دارنده دندان)
یکی از پرتکرارترین و طبیعی‌ترین سوالات مراجعین عزیز این است:

«آیا ایمپلنت یک‌روزه همان کیفیت و ماندگاری روش چندماهه سنتی را دارد، یا اینکه با عجله کردن شانس جوش خوردن دندان را به خطر می‌اندازیم؟»

در ادامه، تفاوت واقعی این دو روش، شرایط لازم برای انجام آن و شواهد علمی موفقیت آن‌ها را بدون حواشی تبلیغاتی بررسی می‌کنیم.

Immediate or conventional dental implant

تفاوت اصلی در چیست؟ (فرایند زیستی جوش خوردن)

برای اینکه ایمپلنت تبدیل به دندانی دائمی شود، سلول‌های استخوان‌ساز باید سطوح تیتانیومی پیچ را در آغوش بگیرند و با آن یکپارچه شوند؛ به این پدیده در علم دندانپزشکی استئواینتگریشن (Osseointegration – جوش خوردن زنده و بیولوژیک استخوان فک به بدنه فلزی ایمپلنت) می‌گویند.

در روش سنتی: ریشه قبلی دندان کشیده می‌شود، استخوان ۲ الی ۳ ماه ترمیم می‌شود؛ سپس ایمپلنت در فک قرار می‌گیرد و مجدداً ۲ تا ۴ ماه دیگر زیر پوشش لثه دست‌نخورده باقی می‌ماند تا استخوان‌سازی به اوج برسد. در مرحله بعد روکش نهایی نصب می‌شود.

در روش فوری (یک‌روزه): در همان جلسه‌ای که ریشه غیرقابل‌نگهداری خارج می‌شود، پایه ایمپلنت درون همان حفره دندان کاشته شده و در صورت داشتن گیر کافی، یک روکش موقت روی آن پیچ می‌شود.

نکته کلیدی: کلمه «یک‌روزه» به معنای اتمام معجزه‌آسای استخوان‌سازی در ۲۴ ساعت نیست؛ بلکه یعنی بیمار بدون جای خالی دندان و با روکش موقت مطب را ترک می‌کند تا استخوان در طول زمان جوش بخورد.

ایمپلنت فوری برای چه کسانی مجاز است؟

ایمپلنت فوری برای هر بیماری مناسب نیست. از دید یک جراح فک و متخصص لثه، بیمار باید همه شرایط زیر را به صورت همزمان داشته باشد:
1. گیر اولیه فوق‌العاده محکم (Primary Stability):

پیچ ایمپلنت در لحظه بسته‌شدن، باید با مقاومتی بالا در استخوان فک سفت شود. دندانپزشک این معیار را با دستگاه‌های سنجش گشتاور یا اصطلاحاً تورک ورود (Insertion Torque – نیروی چرخش بر حسب نیوتن‌سانتی‌متر که معمولاً بالای ۳۵ نیوتن لازم است) اندازه می‌گیرد. اگر استخوان پوک یا نرم باشد، روش فوری ممنوع است.

2. نبود عفونت حاد و فعال:

اگر دندان قبلی دارای آبسه فعال یا چرک گسترده باشد، قرار دادن بلافاصله ایمپلنت ریسک بسیار بالایی دارد و ابتدا باید محیط پاکسازی شود.

3. دیواره استخوانی دست‌نخورده (خصوصاً دیواره بیرونی سمت لب):

حفره دندان کشیده‌شده باید دیواره‌های سالمی داشته باشد تا بتوان فضای خالی بین ایمپلنت و استخوان را با پیوند استخوان (Bone Grafting) ترمیم کرد تا در آینده لثه عقب‌نشینی نکند.

4. کیفیت و ضخامت مناسب لثه (Thick Biotype):

بافت لثه باید گوشتی و مقاوم باشد تا کادر لبخند از نظر زیبایی حفظ شود.

5. روکش موقت باید از بار جویدن معاف باشد (Non-functional Loading):

دندانی که همان روز متصل می‌شود، از تماس با دندان مقابل خارج می‌گردد تا موقع غذا خوردن هیچ ضربه‌ای نخورد و ایمپلنت زیر فشارهای جونده تکان نخورد.

آیا احتمال شکست در روش فوری بیشتر است؟

طبق تازه‌ترین اجماع‌های بین‌المللی مانند کنسنسوس کنفرانس بین‌المللی ITI (تیم بین‌المللی ایمپلنتولوژی) در سال ۲۰۲۳ و مرورهای سیستماتیک دانشگاهی:

معیار مقایسه ایمپلنت فوری ایمپلنت سنتی و مرحله‌
میزان موفقیت و بقا ۹۶٪ تا ۹۸٪ (در صورت انتخاب درست بیمار) ۹۸٪ تا ۹۹٪
طول دوره انتظار برای دندان‌دار شدن بلافاصله (روکش موقت زیبایی) ۳ الی ۶ ماه
خطر تحلیل لثه در ناحیه زیبایی به مهارت جراح و وضعیت استخوان وابسته است کمترین ریسک تغییرات لثه‌ای
تعداد جلسات جراحی ۱ جلسه (کشیدن، کاشت، و پیوند همزمان) ۲ الی ۳ جلسه مجزا

 نتیجه مقایسه‌ها: مطالعات نشان می‌دهند اگر جراح بر اساس اصول دقیق استخوانی کیس را انتخاب کرده باشد، تفاوت نرخ بقای بالینی در درازمدت بین این دو روش تقریباً ناچیز است.
اما اگر در بیماری با استخوان ناکافی، لثه تحلیل‌رفته یا دندان‌قروچه شدید عجله شود، احتمال جوش نخوردن ایمپلنت در روش فوری به مراتب افزایش می‌یابد.

ریسک‌ها و نکات پنهانی که بیمار باید بداند

  • ممنوعیت جویدن روی روکش موقت: بزرگ‌ترین تهدید ایمپلنت یک‌روزه، ضربات کوچک هنگام غذا خوردن است که پیوند سلول‌های خونی و استخوانی را پاره می‌کند. روکش یک‌روزه صرفاً برای زیبایی لبخند و تکلم است، نه شکستن تخمه و جویدن گوشت!
  • سیگار کشیدن سنگین: در افرادی که مصرف بالای دخانیات دارند، اکسیژن‌رسانی مویرگی مختل است و ایمپلنت فوری به هیچ عنوان اولویت اول درمان نیست.
  • دندان‌قروچه (Bruxism): افرادی که در خواب یا بیداری فک‌ها را با قدرت به هم فشار می‌دهند، کاندید مناسبی برای بارگذاری فوری نیستند.

کدام روش برای شما مناسب‌تر است؟

ایمپلنت فوری (یک‌روزه) بهترین گزینه است اگر:

 دندان‌های جلویی (منطقه لبخند) شکسته یا آسیب دیده باشند، استخوان سالم و کافی در اطراف آن وجود داشته باشد و نخواهید حتی یک روز بدون دندان در جامعه حاضر شوید.

روش سنتی و کلاسیک امن‌ترین گزینه است اگر:

ناحیه دندان آسیاب در عقب دهان باشد، نیاز به بازسازی وسیع استخوان و سینوس داشته باشید، عفونت قدیمی وجود داشته باشد یا کیفیت استخوان فک پایین باشد.

توصیه نهایی:

سرعت هیچ‌گاه نباید فدای کیفیت بیولوژیک شود. با بررسی تصویر رادیوگرافی سه‌بعدی فک (CBCT – عکس مقطعی سه‌بعدی مخصوص دندانپزشکی) می‌توان با دقت میلیمتر به میلیمتر مشخص کرد که آیا فک شما شایستگی ایمپلنت یک‌روزه را دارد یا نیاز به زمان و روش سنتی است.

امکان درج دیدگاه بسته شده است